vrijdag 24 maart 2017

Gotcha - Sterre Carron





Titel: Gotcha

Auteur: Sterre Carron

Uitgavejaar: 2016

Uitgeverij: Witsand

Aantal pagina's: 387






Korte inhoud:
Sofia raakt in paniek als ze 's nachts, terwijl ze aan het werk is, gebeld wordt door haar doodsbange dochtertje. Ze belt de politie en rijdt razendsnel naar huis. Via bluetooth probeert ze contact te houden met het meisje. Plotseling hoort ze iemand 'Gotcha!' roepen, gevolgd door vals gelach. Daarna is het doodstil. Wie riep daar? Wat is er gebeurd met haar dochtertje? En waar is haar man?
(bron: achterflap)

Wat vond ik ervan?:
Het is weer bijna tijd voor het nieuwe boek van Sterre Carron, Carta, wanneer ik het vorige boek lees. In de afgelopen jaren verschenen Mara, Tirtha, Matsya, Trifla, Indigo en Indra.


Indra eindigde op een cliffhanger. Aangezien ik het boek vlak voor de aankoop van Gotcha las, ging ik meteen op zoek naar het antwoord op die vraag. Vandaar dat Sterre dit schreef in het boek. 

In dit boek leren we Sofia kennen. Sofia is arts bij het Instituut voor Tropische Geneeskunde. Ze woont samen met haar man Matthias en 11-jarige dochter Lorena in een afgelegen villa in Bonheiden. Tijdens een dienst krijgt ze telefoon van Lorena. Er zijn indringers in huis. Sofia laat alles vallen en vertrekt meteen naar huis. Ondertussen blijft ze telefonisch in contact met Lorena. Vlak voordat ze thuis komt, hoort ze een kreet: Gotcha! Het is het laatste wat ze hoort... Wat is er aan de hand? Wat is er gebeurd? 
Ondertussen hebben Rani Diaz en haar team een nieuwe zaak.  Langs de weg werden overblijfselen van een lichaam gevonden. Wie is dit? Wat is er gebeurd? Maar vooral, waar is de rest van het lichaam? 

Het boek heeft korte en iets langere hoofdstukken. Elk hoofdstuk wordt in een ander perspectief verteld. Zo is er het perspectief van Rani, maar ook het perspectief van Sofia. Het verhaal van Sofia begint in 2006 en gaat geleidelijk aan naar 2016. Het perspectief van Rani is telkens in 2016. 

De schrijfstijl is vlot. De gruwelijke feiten worden intens beschreven. Toch vind/vond ik Trifla nog iets gruwelijker geschreven. In het begin van het boek moest ik er nog een beetje inkomen, maar naarmate het boek vorderde wilde ik weten hoe het verder ging. Ik wilde de ontknoping van het boek weten. 

Volgende week verschijnt Carta, het nieuwste boek van Sterre Carron. Dit boek ga ik zeker ook lezen, want ik ben benieuwd... er was namelijk weer een cliffhanger (weliswaar een iets vrolijkere dan in Indra) op het einde! :-)


Mijn oordeel:


maandag 20 maart 2017

De yogaclub - Rain Mitchell





Titel: De yogaclub

Auteur: Rain Mitchell

Uitgavejaar: 2011

Uitgeverij: Sijthoff

Aantal pagina's: 272






Korte inhoud:
Lee is een succesvolle yogadocente, met een eigen studio; in haar privéleven is de balans echter ver te zoeken. Ze is net verlaten door haar man, omdat hij vindt dat hij te weinig aan bod komt in hun relatie (lees: zij is te succesvol). Lee stort zich op haar werk en sluit vriendschap met vier vrouwen die haar lessen volgen. Ook zij staan op een keerpunt in hun leven. Katherine geeft massages in de studio. Ze probeert, voor de verandering, de man in haar leven vast te houden. Stephanie kan tijdens de yogales haar stressbaan in de filmwereld even vergeten. Danseres Graciela traint er voor de auditie van haar leven en Imani, een actrice, probeert na een depressie haar oude ik terug te vinden. Wanneer het voortbestaan van de studio wordt bedreigd door de komst van een zich agressief uitbreidende keten yogascholen, moet Lee kiezen: een riant salaris of haar vriendinnen?
(bron: standaardboekhandel.be)

Wat vond ik ervan?:
Yoga, I love it! Tot een jaar geleden moest ik er niets van weten, nu kan ik mij geen leven zonder yoga meer voorstellen. Logisch dus dat dit boek mij meteen aantrok tijdens de zoektocht in de bib.

Lee is getrouwd met Alan en samen hebben ze twee zoontjes. Lee en Alan hebben samen een yogastudio. Wanneer Alan Lee "tijdelijk" verlaat, is yoga haar redding.
Katherine heeft een turbulent verleden, maar is sinds de komst van de yogastudio haar wilde haren kwijt. Ze werkt er als masseuse en is heel goed bevriend met Lee.
Stephanie heeft het moeilijk met haar baan in de filmindustrie. Gelukkig zijn er de yogalessen van Lee om even te ontspannen.
Graciela is een danseres en moet heel binnenkort auditie doen voor een wereldberoemde ster. De zenuwen staan strak gespannen, zeker als ze een blessure heeft.
En dan is er nog Imani, een actrice die net een enorm verlies heeft geleden. Ze zet haar eerste stapjes in de yoga.
Ondertussen wordt yoga populairder en populairder en schieten de yogastudio's als paddenstoelen uit de grond. Zo is er de keten YogaHappens die Lee exclusief bij hen wil hebben. Maar is Lee wel klaar om haar studio én haar vriendinnen op te geven voor een hoog loon?

De hoofdstukken zijn kort. Er is steeds een wisselend perspectief. Hierdoor leer je de personages sneller kennen, maar is er ook weer het gegeven van cliffhangers op het einde van een hoofdstuk, dat uiteraard pas enkele hoofdstukken later verdergaat.

Ik vond eigenlijk de stukjes met de yoga het interessants. Niet zo verwonderlijk, denk ik. De nevenverhalen, zoals het gedoe tussen Lee en Alan, vond ik niet zo interessant. Toch is dit wel nodig om een verhaal te kunnen vertellen.

Ik vond het een goed verhaal. Er is een tweede boek in deze reeks verschenen, maar deze is niet te verkrijgen in onze bib.

Mijn oordeel:

dinsdag 14 maart 2017

Een nieuw begin in Rose Harbor - Debbie Macomber





Titel: Een nieuw begin in Rose Harbor

Auteur: Debbie Macomber

Uitgavejaar: 2015

Uitgeverij: Boekerij

Aantal pagina's: 319






Korte inhoud:
Sinds de opening van de Rose Harbor Inn heeft Jo Marie Rose allerlei interessante mensen ontmoet, maar het is vooral klusjesman Mark Taylor die haar onverdeelde belangstelling heeft. Hun vriendschap begint voorzichtig uit te groeien tot iets meer, tot Mark plotseling aankondigt dat hij uit Cedar Cove zal vertrekken. Jo Marie is met stomheid geslagen; net wanneer ze haar hart weer voorzichtig durft te openen, dreigt ze opnieuw de man om wie ze geeft te verliezen. Intussen verwelkomt Jo Marie ook twee nieuwe gasten, de jeugdvriendinnen Kellie Crenshaw en Katie Gilroy, die het stadje bezoeken voor een middelbareschoolreünie. Kellie wil eindelijk de jongen die ooit haar hart brak de waarheid zeggen. Katie wil juist een nieuwe poging wagen met James, die ze nog altijd als haar grote liefde beschouwt. Drie vrouwen met elk hun eigen liefdesgeschiedenis. Zal het hen lukken het verleden af te sluiten en te omarmen wat de toekomst hun zal brengen?
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
De afgelopen jaren heb ik het tweede en derde deel uit deze reeks gelezen: Rose Harbor in bloei en Liefdesbrieven in Rose Harbor. Leuk detail: de recensie van het laatste boek is exact twee jaar geleden, op 14 maart 2015, geschreven. Daarnaast heb ik ook al een stand-alone gelezen, De ontbijtclub.

In de voorgaande boeken leerden we al Jo Marie kennen, de eigenaresse van B&B Rose Harbor Inn. Ze is enorm bevriend geraakt met klusjesman Mark. Beetje bij beetje geven ze aan elkaar toe dat ze verliefd zijn, maar dan vertrekt Mark. Jo Marie is er het hart van in, maar gelukkig kan ze haar gedachten verzetten met de B&B.
De gasten zijn Kellie (alias Coco) en Katie, twee vriendinnen die naar Cedar Cove komen voor de klasreünie. Elk hebben ze hun eigen reden om te komen. Coco wil Ryan een lesje leren na wat hij haar 10 jaar geleden heeft aangedaan en Katie wil het goedmaken met haar jeugdliefde James. Of de plannen van de dames lukken, is nog maar de vraag.

Het boek heeft weer middellange hoofdstukken, ongeveer 8 à 10 pagina's per hoofdstuk. De schrijfstijl is vlot. In het begin van het boek had ik wel wat moeite om in het verhaal te komen, maar de laatste 200 pagina's vlogen erdoor. Debbie Macomber maakte ook gebruik van korte cliffhangers die pas enkele hoofdstukken later verder gingen.

Het verhaal is aan de ene kant voorspelbaar, maar aan de andere kant ook niet. De weg die de personages afleggen naar de voorspelbaarheid is niet zo voorspelbaar. Ik ben toch enkele keren verrast.

Ik vond het dus een heel goed boek. Er zijn nog boeken in deze reeks, maar die zijn jammer genoeg nog niet vertaald. En aangezien ik niet graag in een andere taal dan Nederlands lees, moet ik dus wachten op de vertaling...

Mijn oordeel:

donderdag 9 maart 2017

Vloedgolf - Sonali Deraniyagala





Titel: Vloedgolf

Auteur: Sonali Deraniyagala

Uitgavejaar: 2013

Uitgeverij: Nieuw Amsterdam

Aantal pagina's: 224






Korte inhoud:
Op 26 december 2004 raast een tien meter hoge tsunami over Sri Lanka. Sonali Deraniyagala verliest haar ouders, haar man en haar twee zoontjes aan de vloedgolf, maar blijft zelf wonderwel gespaard. Dit boek opent met de beschrijving van de tsunami en maakt daarna de wanhoop voelbaar waaraan Deraniyagala ten prooi valt. Heeft haar verwoeste leven nog zin? Wat volgt is een persoonlijk, ontroerend en openhartig verhaal over Deraniyagalas peilloze leed en hoe ze daarmee om leert gaan. Deraniyagala vertelt haar verhaal onopgesmukt en onsentimenteel; in kale bewoordingen beschrijft ze haar verdriet, woede en schuldgevoel. Eerst verzet ze zich met alles wat ze in zich heeft tegen de werkelijkheid. Later krabbelt ze langzaam op en laat ze haar herinneringen geleidelijk aan terugkeren.
(bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Ik herinner mij die kerstvakantie van 2004-2005 nog heel goed. De beelden vanuit Zuid-Oost-Azië waren vernietigend. Na 9/11 is 26/12 (of 12/26 als we de Engelse datumnotatie gebruiken) iets dat in mijn geheugen gegrift staat. In dat van auteur Sonali Deraniyagala nog veel meer...

Sonali genoot van een deugddoende vakantie met haar gezin in haar geboorteland Sri Lanka. Het was de dag na Kerst en Sonali stond op het balkon van hun hotelkamer toen ze de vloedgolf zag aankomen. Het begin van een vlucht voor het allesverwoestende water. Het water dat haar ouders en haar gezin de dood introk. Alleen zij overleefde de vloedgolf. In dit boek vertelt ze over die 26 december en de vele jaren erna. Jaren van rouwen, jaren van afscheid nemen, jaren vol woede, jaren vol verdriet...

Het boek begint uiteraard met het verhaal van 26 december. Nadien worden de jaren na de vloedgolf beschreven. In deze hoofdstukken laat ze herinneringen toe. Een voorbeeld hiervan is dat ze bijvoorbeeld terug naar de plek des onheils ging en een t-shirt van haar zoontje vond. Dan vertelde ze het verhaal van dat t-shirt.

Sonali maakt zich niet mooier dan ze zich voelde. De woede die ze voelde, wordt zorgvuldig beschreven. Als auteur jezelf half gek verklaren of opbiechten dat je de nieuwe huurders van het ouderlijk huis stalkte, het is niet makkelijk om dat zwart op wit te zetten zodat heel de wereld het kan lezen. Ze verbloemde dus de waarheid niet. Daardoor voelt het boek ook "echt" aan.

Ik vond het boek goed. De zwaarte van het verlies afgewisseld met de flashbacks naar het verleden maken het verhaal iets luchtiger. Kortom, best een goed boek in de categorie non-fictie.

Mijn oordeel: 

1/2

zondag 5 maart 2017

Boekenmagazine #9

In de derde week van februari zou de nieuwste editie van Boekenmagazine in het winkel liggen, maar door ziekte van een deel van de redactie is dit een weekje uitgesteld. Zo las ik op de Facebook-pagina althans. Eind februari lag het in de winkel en ging ik het halen. 

De foto's zijn met een smartphone getrokken en van matige kwaliteit.


Deze keer stond Sandra Bekkari op de cover. Zij is de auteur van Nooit meer diëten. Ondertussen zijn er reeds drie delen verschenen.


Er verschijnt een boek ter preventie van zelfdoding. Enkele bekende Vlamingen zetten hun schouders onder het project om zelfdoding meer onder de aandacht te brengen. Eén van die bekende Vlamingen is Herman Brusselmans.


Dit is het artikel van covergirl Sandra Bekkari.



Ook de rubriek Tien schrijfgeboden is weer van de partij. Deze keer was het de beurt aan Ivo Victoria. Ik las van hem reeds Hoe ik nimmer de Ronde van Frankrijk voor min-twaalfjarigen won.



Een bestseller van over het water (Verenigde Staten dus). Nog nooit van haar gehoord, maar het artikel was wel interessant.



Dan een bestseller van bij ons. Elise De Rijck schreef al enkele Bucket List-boeken. In dit artikel geeft ze meer info over haar schrijfproces.



Gezegd is gezegd is een rubriek waarbij de redactie verschillende fragmenten uit eerder verschenen artikels samenvoegt tot een nieuw artikel. 



Ook de Boekenwijsheden zijn terug. Deze keer met thrillerauteur Luc Deflo en zijn vrouw.



Svetlana Alexijevitsj was een naam die me bekend voorkwam. Volgens mij is er al reeds eerder een artikel over haar verschenen in Boekenmagazine. Deze keer gaat het over een nieuw verschenen boek. Haar boeken zijn historische non-fictie en gaan over de oorlogen in het oostblok.



Grote meesters is een rubriek waarbij we een, zoals de naam het zegt, grote meester leren kennen. Fjodor Dostojevski was een Russische auteur uit de 19de eeuw.



Elke Clijsters, zus van Kim en ex-echtgenoot van voetballer Jelle Van Damme, schreef een boek over echtscheidingen, Dancing solo genaamd. Hoe heeft zij haar echtscheiding verwerkt? Heeft ze hiervoor tips? Allemaal te lezen in het boek.



De lente is in zicht, dus we duiken weer allemaal massaal de tuin in. Tv-moestuinier Wim Lybaert helpt je op weg om zelf te moestuinieren. 



Achteraan elk magazine staat wat in het volgende nummer van Boekenmagazine te lezen is. 


Ik lees Boekenmagazine graag, maar ik blijf het zonde vinden dat er nog steeds (!) heel veel type- en redactiefouten instaan. Een paragraaf dat twee keer gedrukt staat, een woord teveel in de zin, ...
Naar het einde van het magazine toe is dit wel minder, maar als je in het eerste artikel al weer een fout tegenkomt, vraag je je wel af wie de redactie doet?? 

Kortom, Boekenmagazine blijft een aanwinst in tijdschriftenland, maar de redactie mag wel een tandje bijsteken met corrigeren van teksten...

Boekenmagazine is te koop voor 5,95 euro. Half april verschijnt deel 10. 


woensdag 1 maart 2017

Maandoverzicht #50: februari 2017

De laatste wintermaand is achter de rug. Dus lente, kom maar op! :-)



Voor wie ik heb liefgehad van Marcel Vaarmeijer was een mooi boek. In dit boek blikt hoofdpersonage Louise terug naar haar jonge jaren door middel van oude dagboeken. Heel mooi neergeschreven!



De voorstelling van de maand was Bloemen, bijen en borstbollen van Wouter Deprez en Ruben Focketyn. Een heel mooie voorstelling!


Ik las Sportduivel van Karl Vannieuwkerke, een verzameling van zijn columns (over sport uiteraard).



Ik ging naar La la land. Als men mij vroeg wat ik ervan vond, antwoordde ik raar. Ik vond het een rare, maar wel heel goede film...


LEESOVERZICHT:

Aantal gelezen boeken: 5
Totaal aantal gelezen boeken 2017: 13

dinsdag 28 februari 2017

Film: La la land


Korte inhoud

Mia droomt ervan actrice te worden in Hollywood. Tussen het serveren van koffies door holt ze van de ene auditie naar de andere. Jazzmuzikant Sebastian speelt piano in sjofele clubs om de eindjes aan elkaar te knopen. Voor beiden lijkt het leven waar ze op hopen ver weg. Het lot brengt deze dromers samen, maar is hun liefde bestand tegen de verleidingen en de teleurstellingen van het hectische leven in Hollywood?


Cast

Sebastian Wilder - Ryan Gosling
Mia Dolan - Emma Stone
Bill - J.K. Simmons
Greg Earnest - Finn Wittrock
Keith - John Legend
Laura Wilder - Rosemarie DeWitt


Wat vond ik ervan?

Op de avond van de Oscars (waarvoor deze film 14x (!) genomineerd was, maar slechts met 6 Oscars naar huis ging), ging ik naar La la land kijken. De film is van de makers van Whiplash

De film werd aangekondigd als een musicalfilm. Aangezien ik wel van musical houd, was ik benieuwd. Misschien een nieuwe soort Grease (en hiermee bedoel ik dus een combinatie van film en muziek en niet een kopie van Grease).

Het begin van de film was al meteen veelbelovend, met enkele choreografieën en liedjes. Daarna viel de pudding ineen en was er nog weinig musicalfilm. Er was voldoende muziek, maar niet zo dat ik het als musical bestempel. De muziek was ook ééntonig met bijna enkel en alleen City of stars. Op zich was dit niet zo erg, want bij de eerste tonen wist je al dat dit liedje er weer aankwam. 


De acteerprestaties waren goed. De zang van Emma en Ryan vond ik ook goed, al weet ik niet in hoeverre dit gemanipuleerd werd door studio-opnames.

Wat ik wel echt heel goed vind van de regisseur van La la land is de montage. Die montage was echt subliem. Iets dat ik nog niet vaak gezien heb. Dat maakt het wel dat mijn algemene indruk over de film "raar" was. Als ze mij vroegen wat ik ervan vond, zei ik "raar". Het is gewoon geen traditionele Amerikaanse film, het verhaal is ook niet grootst, de muziek was goed, ... Ik vond het zeker en vast géén slechte film. Ik vond het zelfs een heel goede film. Alleen wat raar...


Mijn oordeel



Bronnen: Youtube, Utopolis, Wikipedia