zaterdag 3 december 2016

Theater: deWatmann - De Kolonie MT & Vic De Wachter


Verhaal


Op 10 mei 1940 om 7u krijgt trambestuurder Leon Vermast opdracht om zijn tramrit naar Hoboken te onderbreken. Hij moet onmiddellijk terug sporen naar Mortsel om daar de psychiatrische patiënten op te halen die een bombardement op hun gesticht overleefden.

“En ineens zit ge daar met uw tram vol met zo’n krawaten. Mannen in witte frakken. Witte broeken. Slodderend en waaiend, gelijk vlaggen rond hun benen. Bibberende handen. Klauwen. Met nagels gelijk van wilde beesten. Monden zonder tanden. Speeksel over de kin. Ongeschoren. Hikkend. Mankend. Klompvoeten.”

deWattman is een verhaal over hoe één gebeurtenis een krater kan slaan in iemands bestaan. De tramreis van Leon is een metafoor voor de kleine mens in een wereld die alsmaar krankzinniger lijkt te worden.

Vic De Wachter is Leon, de wattman. Hij herbeleeft deze hallucinante rit en de dramatische gebeurtenissen die daarop volgenden, zoals ze in zijn oude geheugen opgeslagen zijn. Muzikanten Bo Spaenc, Geert Waegeman en Bruno De Groote verklanken zijn hersenspinsels. De tekst en de muziek versmelten tot één gelaagde vertelling van vier bedreven spelers, zoals een jazzkwartet dat live op mekaar inspeelt.

Cast

Leon Vermast - Vic De Wachter
Livemuziek van Bo Spaenc, Geert Waegeman en Bruno De Groote

Wat vond ik ervan?

We reden op een drukbezette avond naar het cultureel centrum. Drukbezet omdat we eerst onze plicht gingen doen en bloed doneren om vervolgens naar het cultureel centrum te rijden. Aangezien ik nogal een stresskip ben, zag ik de klok zo voorbij tikken en dacht ik dat we te laat zouden komen. Niets van aan, want we waren echt goed op tijd. Ik maak me altijd druk om niets.

In deze voorstelling vertelt Vic De Wachter het verhaal van Leon Vermast. Correctie, hij speelt Leon. Leon is een wattman. Ik behoor tot de jeugd en wist dus niet wat het betekende. Uiteindelijk was het de trambestuurder. Het verhaal speelt zich af in 1960. Leon wordt verhoord. Waarom? Dat komen we te weten op het einde van de voorstelling. Tijdens het verhoor dwaalt hij af naar het verleden. Hierdoor is er een samenspel van heden en verleden zodat het publiek mondjesmaat het werkelijke verhaal te horen krijgt. Het verhaal is heftig, maar de moppen tussendoor maakt het wat luchtiger.

Het stuk is een muziektheater dat gemaakt is door De Kolonie MT. Tot nu toe wist ik niet dat MT voor muziektheater stond. Ik heb weer iets bijgeleerd dus. De muziek ondersteunt Vic in zijn rol als Leon, maar ik vond de muziek echt niet goed. De aanwezige muzikanten speelden weliswaar live, maar tegelijkertijd was er ook een opnameband bezig. Waarschijnlijk was dit voor de op het podium ontbrekende muziekinstrumenten.

Het was zeker en vast een mooi stuk. Vic De Wachter kan echt mooi vertellen. Zou ik nog eens gaan kijken? Nee, dat niet...

Mijn oordeel



Bron: website De Kolonie MT

vrijdag 2 december 2016

100% Yentl - Yentl Keuppens





Titel: 100% Yentl

Auteur: Yentl Keuppens

Uitgavejaar: 2016

Uitgeverij: Manteau

Aantal pagina's: 157






Korte inhoud:
Yentl was verslaafd. Verslaafd aan controle over haar lijf én haar gevoelens. Verslaafd aan het idee dat ze de magerste moest zijn. Op haar achttiende had ze een abonnement op de rolstoelen van het ziekenhuis en wist ze niet meer hoe honger voelde. Het beest anorexia had haar in zijn greep. Op haar dieptepunt woog ze nog 25 kilogram.

In ‘100% Yentl’ vertelt ze over het leven achter de perfecte selfie, en over het gevecht dat ze geleverd heeft om de inspirerende jonge vrouw te worden die ze vandaag is. Ze geeft haar lezers ook tips over hoe je een positief zelfbeeld krijgt én je lijf en geest in balans houdt. ‘The only number that would ever be enough is 0. Zero pounds, zero life, size zero, double-zero, zero point. Zero in tennis is love. I finally get it.’
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Een jaar geleden was Yentl nog een onbekende. Ze was misschien al wat bekender in de Belgische blogwereld, maar dat was het dan ook. Pas nadat ze te zien was in het VIJF-programma Pink ambition leerde het grote publiek haar kennen. Ik was (of ben) één van de vele kijkers van dit programma. In het tweede seizoen biechtte Yentl voor tv-kijkend Vlaanderen op dat ze een eetstoornis heeft gehad: anorexia. Hierover schreef ze een boek.

Yentl vertelt wie ze is. Hoe was Yentl als kleuter, als schoolkind, als puber, ... ? En hoe sloop dat beest dat anorexia heet haar leven binnen? Ze vertelt over haar opnames in de eetkliniek en hoe ze de strijd is aangegaan. Achteraan het boek laat ze haar beste vrienden aan het woord.

In het boek staan er heel veel foto's. Vooral recente foto's. Misschien was het leuk geweest om een voor en na-foto te zien, maar ik kan heel goed begrijpen dat Yentl daar niet voor staat te springen om dat in een boek te laten publiceren.

De schrijfstijl is helemaal Yentl. Hoe ze spreekt op tv, is hoe ze schrijft in haar boek. Er staan wel veel Engelstalige quotes in het boek. Dit hoefde niet voor mij.

Ik vond het best een goed boek, maar niet zo speciaal dat ik het zou kopen. Ik heb het geleend uit de bib en nu kan een andere lezer het boek lezen.

In haar "nawoord" glundert Yentl weer helemaal en ik ben blij dat ze "gewonnen" heeft van de ziekte. Ze staat weliswaar nog onder toezicht van een diëtiste en personal coach, maar ze is niet meer graatmager. Hopelijk gaat ze nog een mooie toekomst tegemoet waar ze heel wat dingen van haar bucketlist, die ook gepubliceerd staat in het boek, kan doorstrepen. :-)

Mijn oordeel:

donderdag 1 december 2016

Maandoverzicht #47: november 2016

Joepie! December, de gezelligste maand van het jaar is aangebroken! :-)
Maar eerst nog het maandoverzicht van november. 


Begin november kwam het verslag van mijn eerste bezoek aan de Boekenbeurs (31 oktober) online. Enkele dagen later ging ik voor de tweede keer naar Antwerpen.



Ik ging naar de mooie dansvoorstelling Ne me quitte pas van Isabelle Beernaert kijken. Daarnaast ging ik ook kijken naar Het kraken van de maan van het Mechelse theatergezelschap t,arsenaal



Liefde onder druk van Els Put gaat over koppels die geconfronteerd worden met kanker. Hoe beleven zij deze moeilijke periode en vooral hoe kijken ze naar hun relatie? Ik vond het een interessant boek. 



Het heeft zo'n 327 dagen geduurd, maar het is dan toch gebeurd. De eerste 5* voor een boek in 2016 zijn gegeven. Uitgedokterd van Brenda Froyen ging met die eer lopen. Ik vond dit zo'n goed boek. Een echte aanrader.



Nog zo'n aanrader is Scorpio van Hilde Vandermeeren. Een heel goed boek!

In december staan er twee voorstellingen op de agenda, waarvan uiteraard een verslag online komt. Daarnaast is het weer tijd voor de verschillende lijstjes (wat had je nu gedacht? ;-) ).


LEESOVERZICHT:

Aantal gelezen boeken: 5
Totaal aantal gelezen boeken in 2016: 65

woensdag 30 november 2016

Scorpio - Hilde Vandermeeren





Titel: Scorpio

Auteur: Hilde Vandermeeren

Uitgavejaar: 2016

Uitgeverij: Q

Aantal pagina's: 318






Korte inhoud:
Na een gezinsweekend ontwaakt Gaelle in een psychiatrisch ziekenhuis in Berlijn. Ze is gewond en herinnert zich niet wat daaraan is voorafgegaan. De politie verdenkt haar van poging tot moord op haar zevenjarig zoontje. Ze weigert dat te geloven en gaat op zoek naar de waarheid. Daarbij overschrijdt ze steeds meer grenzen en wordt opgejaagd wild. Michael is een huurmoordenaar in dienst van Scorpio. De organisatie ontziet niemand, wie tegen haar regels ingaat tekent zijn eigen doodvonnis. Een onomkeerbare beslissing verandert Michaels leven. De een leeft door te doden, de ander doodt om te overleven. Wat als hun wegen elkaar kruisen?
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Hilde Vandermeeren schreef eerder al 3 thrillers: Als alles duister wordt, De toeschouwers en Stille grond. Haar vierde boek, Scorpio, kocht ik op de Boekenbeurs enkele weken geleden.


Gaelle woont samen met haar man Bernd en zoon Lukas in Potsdam in Duitsland. Na een gezinsweekendje slaat het noodlot toe. Gaelle ontwaakt in een psychiatrisch ziekenhuis in Berlijn en wordt beschuldigd van poging tot moord op haar zoontje. Op het plaats delict werd een doosje antidepressiva en een briefje met sorry gevonden. Gaelle weigert dit te geloven en beetje bij beetje komt haar geheugen terug. Ze vertelt haar verhaal aan de politie, maar zij geloven haar niet. Haar strijd lijkt gestreden, maar dan kennen ze Gaelle nog niet...
Michael is een huurmoordenaar. In opdracht van Scorpio vermoordt hij mensen. Alles lijkt goed te gaan met hem totdat hij zelf opgejaagd wild wordt...
De wegen van Michael en Gaelle kruisen elkaar en dit is het begin van een onheilspellend verhaal...

Het boek heeft korte hoofdstukken en trouwe lezers van de blog weten dat ik van korte hoofdstukken houd. Het houdt de vaart erin en zorgt ervoor dat het boek heel snel is uitgelezen. Hilde Vandermeeren voert de lezer trouwens mee doorheen Europa. Frankrijk, Duitsland, Polen, Italië... allemaal locaties in het boek. De ene locatie komt al wat frequenter voor dan de andere.

De schrijfstijl is vloeiend en spannend. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Stille grond heeft dit boek meer actie, maar niet zoveel actie dat het boek doordrenkt is van het bloed. Het is gewoon een helse tocht door Europa. ;-)

Ik vond het een heel goed boek. Ik twijfelde tussen de 4* en de 5* sterren, maar ik vond Stille grond iets beter, waardoor het 4,5* sterren is geworden.

Hilde schreef  het volgende in haar nawoord (p. 318):
... Tot deze groep behoren ook mijn trouwe fans, de mensen die me aanmoedigen om verder te gaan, die laten weten dat ze van mijn boeken hebben genoten en uitkijken naar het volgende...

Ik kan enkel zeggen: ik heb genoten en ik kijk uit naar het volgende boek! :-)

Mijn oordeel:


en 1/2

donderdag 24 november 2016

Uitgedokterd - Brenda Froyen





Titel: Uitgedokterd

Auteur: Brenda Froyen

Uitgavejaar: 2016

Uitgeverij: Manteau

Aantal pagina's: 336






Korte inhoud:
Drie opnames waarvan twee gedwongen, isoleercellen, fixatie, dwangmedicatie. Na haar ervaringen wilde Brenda Froyen aanvankelijk niets meer met de psychiatrie te maken hebben, ze was ‘uitgedokterd’. Maar er bleek nog zoveel uit te zoeken te zijn in de geestelijke gezondheidszorg.

Vanuit haar eigen ervaringen en die van lotgenoten maakt ze in dit boek haar eigen Froyaanse plan op voor een humanere psychiatrie. Op een anekdotische manier deelt ze haar bedenkingen en doet concrete voorstellen hoe het beter kan. Ze legde haar ideeën voor aan vooraanstaande psychiaters, psychologen en ervaringsdeskundigen. Het resultaat is een praktisch boek met ideeën van o.a. Dirk De Wachter, Stijn Vanheule en Jim Van Os. Thema’s als ‘stigma’, ‘medicatie’, maar ook ‘dwang’ en ‘de vermaatschappelijking van de zorg’ komen aan bod.
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
In 2015 las ik het eerste boek van Brenda al, Kortsluiting in mijn hoofd. Brenda overwon een postpartumpsychose en een zware depressie en schreef dit neer in dit boek. Sinds haar ziekte strijdt Brenda elke dag voor een humanere psychiatrie. In Uitgedokterd legt ze haar voorstellen uit en gaat op bezoek bij psychiaters, psychologen en ervaringsdeskundigen.

Ik kocht het boek op de Boekenbeurs, in het begin van deze maand. Het feit dat ik een boek zó snel lees na een aankoop, betekent dat ik heel benieuwd was naar het boek.


Eigenlijk kan ik niet zoveel zeggen over het boek. Het wordt misschien ook wel de kortste recensie ooit op mijn blog. Het enigste wat ik kan en wil zeggen: lees dit boek!

Een minpuntje, maar dat wordt gewoon helemaal teniet gedaan door de inhoud, zijn de woorden die spoorloos verdwenen zijn. Korte woorden zoals in, van, ... of zinnen waar je merkt dat de zin veranderd is in het schrijfproces, maar niet is gecorrigeerd. Dit valt redelijk vaak voor. Toch zie ik dit allemaal door de vingers, want ik vind het zo'n goed boek.

't Is gebeurd, zoals Eric Van Looy zegt in De slimste mens ter wereld... de eerste 5* van 2016 (voor een boek) zijn uitgedeeld.

Mijn oordeel:

zondag 20 november 2016

Theater: Het kraken van de maan - t,arsenaal



Verhaal

Drie vrouwen. Een jonge vrouw neemt afscheid van haar vriend en spuwt een laatste keer haar gal. Een tweede vrouw, onvruchtbaar, onderneemt wanhopige pogingen om een kind te krijgen. Een derde vrouw, in de herfst van haar leven, grijpt haar laatste kans op de liefde. Drie momenten uit het leven van een vrouw. Drie vrouwen in een leven.

Voor ‘Het kraken van de maan’ gaat Michael De Cock aan de slag met een aantal oerthema’s: liefde, vruchtbaarheid, bedrog en wraak. Thema’s die van oudsher gestalte krijgen in vrouwenfiguren, o.a. in de Griekse mythologie en de Bijbel. Met eeuwenoude grote verhalen in het achterhoofd schetst De Cock drie hedendaagse vrouwen op een kantelpunt.



Cast

Chris Lomme
Sophie Derijcke
Marlies Bosmans


Wat vond ik ervan? 

Deze voorstelling is een productie van t,arsenaal uit Mechelen. Vorig seizoen speelde de voorstelling al in Mechelen, dit seizoen reizen ze doorheen Vlaanderen. Zo kwamen ze ook bij ons in de buurt.

Regisseur van dienst was Michael De Cock. Hij schreef ook Achter de wolken, het theaterstuk dat verfilmd is. Ik ging trouwens eerder dit jaar naar deze film zien.

We waren goed op tijd vertrokken en aanwezig in de zaal. Jammer genoeg zaten we op de eerste rij, niet bepaald de beste rij in de zaal. De plaatsen zijn computergestuurd, waardoor we er niets aan te zeggen hadden. We zaten niet alleen op de eerste rij, mijn directe gezichtsveld was ook niet zo leuk. Ik keek recht op een grote geluidsbox aan. Daarnaast kwam mijn hoogtevrees ook eventjes opzetten, want als ik naar schuin beneden keek, keek ik recht in een donker zwart gat: waarschijnlijk de orkestbak. Kortom, niet de ideale plaatsen, maar daar kan t,arsenaal niets aan doen.

Iets later dan gepland begon de voorstelling. Chris Lomme, Sophie Derijcke en Marlies (zus van Evelien) Bosmans betraden het podium. Eerst zong Sophie Derijcke een liedje, of was het playback? Ook al zat ik op de eerste rij, ik kon het niet zien. Daarna was het de beurt aan Marlies om aan haar monoloog te beginnen, want dat was het: drie verschillende monologen waar een rode draad doorheen vloeide. Een origineel gegeven in deze monoloog is het gebruik van de camera. Marlies begint haar monoloog met haar gezicht naar de zijkant van het podium. Het publiek ziet dus de zijkant van Marlies. Ze spreekt tegen de camera die dan rechtstreeks filmt en projecteert op de maan (alias het videoscherm). Na zo'n 10 à 15 minuten draait ze zich weer om naar het publiek.

Vervolgens was Chris Lomme aan de beurt. Ze was wat ziek (hoesten), maar was professioneel genoeg om het subtiel verborgen te houden. In het monoloog van Chris kwam er één subtiele zin waarmee je wist hoe de vork in de steel zat. "Hoe raar is da?"  Nadien kwamen er nog wat hints, waardoor je helemaal zeker was. De rode draad was gevonden.

Ten slotte was Sophie terug aan de beurt. Tijdens haar monoloog heb ik 5 minuten mijn ogen gesloten. Het licht flikkerde namelijk 5 minuten lang. Dat was goed om een epilepsie-aanval te krijgen. Ogen dicht doen hielp niet voldoende, dus eventjes mijn sjaal voor mijn ogen gehouden, wat ook niet zoveel hielp. Dit vond ik echt een minpunt.

Nog een minpunt was dat er gerookt werd op het podium. Enkel door Marlies weliswaar, maar aangezien ik de grootste antiroker ben op deze wereldbol, vond ik dat storend. Mag dat eigenlijk wel, binnen roken?

Ik vond de monologen van de drie dames wel heel sterk. Goed geschreven door Michael De Cock.  Actrices zijn wel wat gewoon, maar om een half uur lang een monoloog af te rammelen lijkt me enorm moeilijk. Dit deden ze alle drie voortreffelijk.

De opbouw vond ik ook heel goed. Je gaat eigenlijk zonder verwachtingen naar het theater, want de korte inhoud zegt niet zoveel. Tijdens de voorstelling komen er subtiele hints waardoor je eindelijk weet hoe de vork in de steel zit.

Ik vond het dus een heel goed toneelstuk. Ik zou het 5* geven, maar door de minpuntjes (roken en het flikkerende licht), geef ik het maar 4*. De slechte plaatsen zijn niet de schuld van t,arsenaal, waardoor ik dat eventjes niet tot de minpunten reken. ;-)

Kortom, ik vind dat je dit toneelstuk gezien moet hebben... :-)


Mijn oordeel



woensdag 16 november 2016

Het verkeerde keelgat - Diane Broeckhoven





Titel: Het verkeerde keelgat

Auteur: Diane Broeckhoven

Uitgavejaar: 1998 (heruitgave in 2016)

Uitgeverij: Vrijdag

Aantal pagina's: 143






Korte inhoud:
Lucie Wijnakker moet een keeloperatie ondergaan. Dat ze daarbij haar stem zou kunnen verliezen, lijkt voor haar arts een bijkomstigheid. Voor haar is het letterlijk een halszaak: ze verdient haar brood als voordrachtkunstenares. Lucie is bitter teleurgesteld over de ontmoedigende reacties van haar geliefden. Na de operatie brengt ze een vakantie door op het eiland La Gomera, waar ze ‘la mujer silenciosa’ wordt genoemd. Niet langer gehinderd door woorden is ze milder en in zichzelf gekeerd. Ze beleeft een poëtische liefde met een man die gewend is met zwijgende vrouwen om te gaan.
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
Lucie draagt gedichten voor. Het nieuws dat ze een keeloperatie moet ondergaan, maakt haar angstig. Ze is bang om haar stem te verliezen, aangezien ze geld verdient met haar stem. Ze stelt de operatie een tijdje uit, maar dan kan ze er niet meer onderuitkomen. Ze ondergaat de operatie. Na deze operatie gaat ze naar La Gomera, waar ze stilzwijgend haar vakantie doorbrengt. Ook zonder stem ontmoet ze interessante mensen...

Het boek is opgedeeld in twee delen. Het eerste deel gaat over de tijd voor de operatie en het tweede deel gaat over haar vakantie in La Gomera. In het eerste deel zijn er ook flashbacks naar de kindertijd van Lucie. Deze stukjes zijn cursief gedrukt.

Ik vond het een goed boek, maar ook niet meer dan dat. Ik vond vooral de flashbacks leuk om te lezen. Aangezien de korte inhoud begint met "moet een keeloperatie ondergaan", verwachtte ik me eerder aan een medisch boek. Zo'n boek dat ik graag lees. Dat is niet het geval. Het gaat meer over het leven van Lucie, dan over het medische aspect.

Kortom, een leuk tussendoortje.

Mijn oordeel: