zondag 22 januari 2017

Dagelijks gezond - Hilde Demurie





Titel: Dagelijks gezond

Auteur: Hilde Demurie

Uitgeverij: Davidsfonds

Uitgavejaar: 2015

Aantal pagina's: 259






Korte inhoud:
Heb je gew(r)ichtsproblemen, reuma, te hoge cholesterol, een burn-out...? Weet je ook niet meer wat je dagelijks moet eten om gezond en fit te zijn? Heb je weinig tijd om te koken, maar wil je toch gevarieerd en lekker eten? Dan is dit eenvoudige kook- en gezondheidsboek geschikt voor jou! In 'Dagelijks gezond' leert Hilde jou hoe je in drie eenvoudige stappen van iedere maaltijd, van ontbijt tot avondmaal, iets lekkers en toch gezond kan maken. Dat doet ze ook aan de hand van een voedingsmiddelenlijst volgens je bloedgroep. Met de smakelijke variaties bij ieder recept, kan je het hele jaar door elke dag een ander gerecht op tafel toveren. Hoe trek je een bourgondisch weekend recht? Welk ontbijt past het best bij je lichaam? Op welke tijdstippen mag je wat wel en wat niet eten en drinken? Je leert het allemaal in dit boek!
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
In 2016 las ik al eerder Vrolijk gezond! en Vrolijk gezind!. Het tweede boek vond ik heel wat beter dan het eerste boek. Toch gaf ik dit boek ook nog een kans. Wie weet stond er nog wel wat inspiratie in het boek.

Hilde Demurie begint het boek met informatie over voeding. Hilde hamert op de combinatie van voedingsgroepen. Dit is ook hetgeen Pascale Naessens doet. Zo zeggen zij dat je geen koolhydraten (aardappelen, pasta, rijst, brood, ...) mag combineren met eiwitten (vlees, vis, ...). Ofwel zijn het groenten met koolhydraten ofwel groenten met eiwitten. Een typische Vlaamse maaltijd met aardappelen, groenten en vlees is uit den boze. Daarnaast is Hilde een grote voorstander van het bloedgroependieet. Ofwel: voedingsmiddelen eten naargelang jouw bloedgroep. Achteraan het boek heeft ze een hele lijst met verschillende voedingsmiddelen gegroepeerd per bloedgroep. Een groene smiley betekent "goed", een oranje smiley betekent "neutraal" en een rode smiley betekent "absoluut te mijden". Zo krijgen frisdranken voor elke bloedgroep een rode smiley. Ik ben trouwens nog steeds niet overtuigd over dit fenomeen. Oké, het is algemeen geweten dat frisdranken slecht zijn voor iedereen, maar dat een sinaasappel voor die bepaalde bloedgroep beter of slechter is... Ik heb er toch vraagtekens bij.

De recepten zijn onderverdeeld in ontbijt, lunch, diner, dessert, ... Bij elk onderdeel wordt er een korte inleiding gegeven. Bij elk recept staat er nog een tip. Meestal is deze tip: "Maak wat meer klaar zodat je dit morgen als ontbijt of lunch kunt eten".

Er zijn leuke recepten te vinden in het kookboek. Ik blijf desondanks toch wat sceptisch staan over hetgeen Hilde Demurie verkondigt. Het kan allemaal kloppen en juist zijn, al heb ik hier toch wat twijfels over, maar ik heb ook moeite met de toon die Hilde aanslaat. Het komt over alsof iedereen die niét haar levensstijl volgt geen hersenen heeft en bijgevolg zo snel mogelijk naar haar levensstijl moet overgaan. Ze zal het niet zo bedoeld hebben, maar zo voel ik het in ieder geval aan.

Kortom, op zich valt het boek goed mee, alleen vind ik de toon iets te hard. Ik denk dat veel mensen meer hebben aan de toon van een Sonja Kimpen (ook hard, maar toch iets zachter dan Hilde)...

Mijn oordeel:

vrijdag 20 januari 2017

Depressief? Loser! - Riadh Bahri





Titel: Depressief? Loser!

Auteur: Riadh Bahri

Uitgavejaar: 2015

Uitgeverij: Borgerhoff & Lamberigts

Aantal pagina's: 191






Korte inhoud:
Op het scherm was Riadh Bahri een gevatte VRT-reporter met een brede glimlach, een geslaagde jongeman in de fleur van zijn leven. Buiten beeld kampte Riadh echter met een slopende depressie. Overmand door verdriet sloot hij zich vaak urenlang huilend op in een donker toilet. Uiteindelijk stopte hij met werken, lag enkel nog in bed, waste zich niet en at nauwelijks. De schaamte was enorm. Een depressie is toch voor zwakkelingen? De wanhoop nabij nam Riadh de moedige beslissing om de wereld te tonen hoe een depressie zich meester maakt van je leven. Hij filmde zichzelf en hield er een rauw dagboek op na. Een beklijvend relaas dat recht naar de keel grijpt.
Naast de dagboekfragmenten lees je in Depressief? Loser! hoe Riadh vandaag terugkijkt op zijn donkerste dagen. Treffend en inspirerend beschrijft hij hoe hij de draad van zijn leven opnieuw oppakt, stap voor stap...
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
VRT-journalist Riadh Bahri doorbrak, of probeerde tenminste, een taboe toen hij in Koppen openlijk ervoor uitkwam dat hij aan een depressie lijdt/leed. Zijn mailbox raakte overvol van andere jongeren met dezelfde problematiek. Dit boek gaat over zijn eigen depressie, maar hij laat ook andere jongeren aan het woord. Hij is tenslotte een journalist, nietwaar?

Riadh kreeg een depressie. Eerst wilde hij niet toegeven, en ging gewoon werken. Op het scherm was hij zijn vrolijke zelve, maar nadien stortte hij in het toilet helemaal ineen. Pas na enkele weken gaf hij toe aan zijn depressie en zocht hij professionele hulp. Eerst bij een psycholoog, nadien bij een psychiater en dan bij antidepressiva. Beetje bij beetje klom hij uit een diep dal. Het waarschijnlijke antwoord op de vraag "Waarom ik?" komt ook aan bod in het boek.

Het boek heeft zes grote hoofdstukken. Aan het begin van de hoofdstukken lezen we het dagboek van Riadh. Eerst een fragment van het dagboek, nadien meer uitleg over dat fragment. Aan het einde van het hoofdstuk laat hij de jongeren (zes in totaal) aan het woord. Het gaat over verschillende psychische aandoeningen: depressie, psychose, ...

Ik vond het een interessant boek. De afwisseling tussen de dagboekfragmenten en de persoonlijke verhalen van de jongeren was goed. Het bevordert het leestempo, want je wilt uiteraard wel weten hoe het met Riadh verderging.

Mijn oordeel:

maandag 16 januari 2017

Een prachtige dag - Elin Hilderbrand





Titel: Een prachtige dag

Auteur: Elin Hilderbrand

Uitgavejaar: 2014

Uitgeverij: Boekerij

Aantal pagina's: 382






Korte inhoud:
Twee families komen samen voor een zomerbruiloft in Nantucket. Alles is tot in de puntjes gepland door de overleden moeder van de bruid, die een notitieboekje achterliet met tips, plannen en ideeën voor de bruiloft van Jenna, haar jongste dochter. Alles moet op zijn plek vallen op deze feestelijke dag. Maar achter de schermen is niets zo perfect als het lijkt. De familie blijkt maar moeilijk zonder de verbindende kracht van de moeder te kunnen, en terwijl de aanstaanden zich verheugen op hun bruiloft, lijken de levens van hun familie en vrienden in duigen te vallen. In de dagen voor de bruiloft wordt de liefde op de proef gesteld, worden er schandalen onthuld, en worden harten gebroken of juist geheeld. Kan ware liefde alles overwinnen?
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
In december las ik al het kerstverhaal Een warm weerzien. Toen schreef ik al dat ik wel meerdere boeken van Elin Hilderbrand wilde lezen. Zo gezegd, zo gedaan. Bij mijn laatste bibliotheekbezoek nam ik dit boek mee.

Jenna en Stuart gaan trouwen op het eiland Nantucket. De overleden moeder van Jenna schreef voor haar dood een notitieboekje met allerlei tips voor de bruiloft. Jenna volgde de tips bijna allemaal. Het lijkt erop dat het de perfecte bruiloft wordt, maar niets is wat het lijkt. Het ene probleem volgt het andere probleem op. Zullen Jenna en Stuart überhaupt wel trouwen?

Het verhaal wordt verteld vanuit de perspectieven van Margot (de zus van Jenna), Doug (de vader van Jenna) en Ann (de moeder van Stuart). Ondanks dat het vanuit hun standpunt wordt verteld, is het wel geschreven in de derde persoon. Tussen deze hoofdstukken door worden er fragmenten van het notitieboekje gegeven.

De schrijfstijl is goed. Dialoog wordt afgewisseld met beschrijvende stukken tekst. Als ik begon te lezen, wou ik wel blijven lezen. Het was meeslepend. Opvallend was de overlapping van gebeurtenissen. Voorbeeld hiervan is het hoofdstuk van Margot waarin ze door haar vader Doug bij hem werd geroepen. In het volgende hoofdstuk, in het perspectief van Doug, vertelt hij dat hij Margot bij zich riep. Het is een soort van overlapping in tijd.

Ik vond het verhaal goed. Af en toe was het wat langdradig. Misschien zijn er iets te veel problemen neergeschreven. Het verhaal is weliswaar een beetje voorspelbaar, maar dit hoort gewoon in dit genre...

Mijn oordeel:

en 1/2

zaterdag 14 januari 2017

Power - Claudia Van Avermaet





Titel: Power

Auteur: Claudia Van Avermaet

Uitgavejaar: 2016

Uitgeverij: Lannoo

Aantal pagina's: 224






Korte inhoud:
Power: een boek als een bruistablet vol energie!
Yoga: Eenvoudige yogaoefeningen voor meer energie
Food: Makkelijke recepten met lekkere, pure ingrediënten
Lifestyle: Praktische tips om te ontspannen en te stralen

Claudia Van Avermaet doet je haalbare yogaoefeningen voor en verklapt je haar favoriete gezonde én makkelijke receptjes. Ze geeft praktische tips om te ontspannen en toont handige trucjes om je te laten stralen van geluk.
(bron: lannoo.be)

Wat vond ik ervan?:
Ik kreeg dit boek als cadeau tijdens de afgelopen feestdagen. Ik zocht een boek in de stijl van Martine Prenen en ik vond dit boek. Claudia Van Avermaet is trouwens de zus van wielrenner (én olympisch kampioen) Greg Van Avermaet.

In het voorwoord vertelt Claudia waarom ze dit boek heeft geschreven. Zoals veel van haar collega-schrijvers raakte ze ook in de neerwaartse spiraal van de westerse maatschappij: we moeten dit, we moeten dat en nog een beetje meer. Claudia is uit die spiraal gekomen door yoga, gezonde voeding, ... In dit boek reikt ze mensen de hand om ook uit die spiraal te komen.

Er zijn vijf grote hoofdstukken, telkens onderverdeeld in ... Yoga, ... Food en ... Life. Dus de hoofdstukken heten dan Power Yoga, Power Food, Power Life, Healthy Yoga, Healthy Food, Healthy Life, ...

  • Power: In dit hoofdstuk gaat Claudia in op de zaken die ons power (energie) geven.
  • Healthy: Het woord zegt het zelf: wat maakt ons gezond?
  • Happy: Hoe kunnen we een gelukkig en blij leven leiden?
  • Straal: Als de zon straalt, worden we gelukkig, maar wat kunnen we zelf doen om te stralen?
  • Relax: Ontspanning hebben we allemaal nodig, maar vaak is het moeilijk om te ontspannen. Claudia geeft enkele tips om te ontspannen.

Het boek heeft heel veel foto's. De yoga-oefeningen worden telkens uitgebeeld door Claudia, maar er zijn ook foto's van de recepten of gewoon mooie, rustgevende foto's.

Ik vond het een leuk boek om te lezen en te bekijken. Ik heb ergens gelezen, ik denk op de website van Claudia, dat ze bezig is aan een tweede boek. Fijn om te weten. :-)

Mijn oordeel:

zondag 8 januari 2017

Factor 25 - Eva Daeleman





Titel: Factor 25

Auteur: Eva Daeleman

Uitgavejaar: 2015

Uitgeverij: Manteau

Aantal pagina's: 239






Korte inhoud:
Eva Daeleman was 19 toen ze plots in hogesnelheidstrein richting mediawereld belandde. Met de lach aan haar gat en haar voeten op de grond. Altijd nieuwsgierig, altijd Eva. Maar na 6 jaar non-stop sporen, sputtert de trein en voelt ze dat het tijd is om afstand te nemen en zichzelf in de ogen te kijken. Haar toekomst aan te pakken, de koe bij de hoorns te vatten. En laat dat dan het liefst zo'n Vietnamese waterbufffel zijn. Dus trekt Eva voor zeven weken naar de andere kant van de wereld. In haar hoofd zou het een sprookje worden met een 'eind goed, al goed'. Alleen op ontdekking onder de brandende zon en op slippers - met een gevuld hart en een leeg hoofd. De reis van haar leven. Of toch, dat moest het worden. Want die buffel, die gaf haar ongegeneerd een lel van een kopstoot.
(bron: bol.com)

Wat vond ik ervan?:
MNM-presentatrice Eva Daeleman, ook beter bekend als voormalig tv-omroepster op Eén, vertrok in februari 2015 voor 7 weken naar Azië. Helemaal alleen. Over deze reis schreef ze Factor 25.

Het boek is eigenlijk het reisdagboek van Eva. In het begin van het boek staan Vietnam en Thailand (de twee landen waar ze is geweest) afgedrukt met haar reisweg. Ze begon in Vietnam, waar het toerisme nog niet helemaal uit de grond is gekomen. In Thailand kan ze weer wat meer genieten van de toeristische luxe.

Elk hoofdstuk begint met op de linkerpagina één of twee zinnen (in het groot gedrukt) die in het desbetreffende hoofdstuk voorkomen. Het hoofdstuk begint dan echt op de rechterpagina. Toen ik dit doorhad, nam ik niet meer de moeite om het te lezen. Ik ging ineens verder met de gewone tekst.

In het begin had ik wat moeite met de schrijfstijl. Ze gebruikte hele korte zinnen, zonder onderwerp en zonder werkwoord. Het kwam wat bot over. Na enkele hoofdstukken was ik de schrijfstijl helemaal gewoon en had ik er geen moeite mee.

Hetgeen Eva vertelde, kwam mij héél herkenbaar voor. Ik zag ook heel veel innerlijke raakvlakken. Een soort "aha-gevoel", ik ben niet de enigste met die gevoelens. Uiteraard waren er ook dingen die niet hetzelfde waren. Ik zou zelf nooit de stap durven te zetten om helemaal alleen naar Azië te gaan. Geen haar op mijn hoofd dat daar aan denkt.

Achteraan het boek staan er leuke foto's, afgedrukt in polaroid-versie met een korte tekst onder de foto.

Ik vond het dus een goed boek, nadat de eerste hoofdstukken overwonnen waren. Het was voor mij, en waarschijnlijk voor heel veel twintigers, heel herkenbaar. Eva noemde het de quarterlifecrisis. Raar maar waar, dat woord had ik ook al gezegd vóórdat ik het boek las...

Ondertussen heeft Eva een burn-out overwonnen, heeft ze een nieuwe vriend (viervoeter Olav), beoefent ze yin yoga en geeft ze in februari 2017 haar volgende boek uit: Het jaar van de hond.

Mijn oordeel:

zaterdag 7 januari 2017

Humor: Van Peel Overleeft 2016


Geen Geert Hoste dit jaar, maar gelukkig hebben we Michael Van Peel nog voor het jaaroverzicht. 
We hebben Michael Van Peel enkele jaren geleden ontdekt en gaan reeds enkele jaren naar het theater voor zijn voorstelling. Benieuwd naar de voorbije jaren? Lees hier de recensies:



Wat vond ik ervan?

2016 was geen goed jaar. Angst, aanslagen, terreurdreiging, corruptie, nieuwe wereldleiders, ... Hoe maak je daar een voorstelling over die ook nog grappig is? Of is het gewoon lachen met onze eigen miserie? Michael Van Peel is erin geslaagd om het grappig te laten zijn, maar met een boodschap erin. 

De voorstelling werd in december al opgenomen voor televisie en werd op oudjaarsavond uitgezonden op Canvas. We hebben uiteraard niet gekeken. Het is wel handig dat het nu op Youtube staat, want nu kunnen we het nog eens bekijken. :-)

Het eerste grote stuk gaat over de nieuwe president van Amerika: Donald Trump. Hier gebruikt hij ook het woord fact free politics. Feiten doen er niet toe, het is allemaal emotie. Donald Trump kraamt de grootste onzin uit, maar hij weet heel goed in te spelen op de emoties van de mensen. 

Dit ging feilloos over in dat ander Engelstalig land: Groot-Brittannië. De Brexit zorgde voor een golf vol ongeloof in de wereld. Niemand zag het aankomen, maar toch is het gebeurd. Net als bij Trump eigenlijk. Iedereen dacht dat Clinton de nieuwe president(e) zou worden, maar toch ging Trump met het presidentschap lopen. 

Daarna gingen we naar ons eigen landje. Michael overliep april 2016. Een maand waarin er heel wat corrupte zaken uit de bankwereld en politiek bovenkwamen. Eigenlijk was april een goede maand voor dit nieuws, want iedereen was nog aangedaan door de aanslagen in Brussel. Panama papers, belastingontduiking, sociale zekerheid doen kantelen, Kris - we leven allemaal boven onze stand - Peeters,.. Het ging het ene oor in en het andere weer uit. Net zoals de Turken de aanslagen (jammer genoeg) gewoon worden, zo worden wij al die we-zitten-in-de-zakken-van-de-bevolking-en-zeker-niet-in-onze-eigen-zakken-politiek gewoon. 

En dan kwam het moment van mijn slappe lach. Michael Van Peel in een Egyptische luchthaven. Michael Van Peel met zijn koffer in een plastic zak omdat dat "veiliger" zou zijn. Ik vraag mij af waarom dat dat "veiliger" zou zijn. Een bom kan een heel luchthavengebouw, van bakstenen dus, doen ontploffen. Een plastic zak zou dat dus tegenhouden? 
(op Youtube staat dit stuk trouwens vanaf 1:03:45)

Dan ging het over onze veiligheid. Overal staan er militairen, in Frankrijk is de noodtoestand al een jaar van kracht (maar dan toch het EK voetbal en de tour organiseren), ... maar dit helpt dus niets. Zelfs in de noodtoestand gebeurt er nog iets, een vrachtwagen die de mensenmassa inrijdt bijvoorbeeld (Nice, 14 juli 2016). Militairen die op de uitkijk staan? Die militairen stonden er ook op 22 maart 2016 in Zaventem. Hier wil ik die militairen niet viseren, want hoe moeilijk is het wel niet om in een mensenmassa drie terroristen eruit te halen? Probeer het zelf maar hé. Michael Van Peel noemt dit placebo-maatregelen. 

Op het einde is er nog het overlevingslied, op de tonen van I will survive. Deze keer klonk het iets minder optimistisch dan vorig jaar. 

Ik vond het een heel goede voorstelling. Ik heb vaak moeten lachen, eigenlijk vanaf het prille begin. Ondanks dat 2016 niet echt om te lachen was, kwam ik toch "goedgezind" buiten. Ik heb "genoten" van de voorstelling. 

Toen Michael Van Peel afsloot met "Tot volgend jaar!", wist ik het. Volgend jaar zit ik hier weer... 

Mijn oordeel


vrijdag 6 januari 2017

Youtube-tip: Mar10 minuutjes

Bij de start van het nieuwe jaar een leuke tip voor alle vrouwen (en mannen, zoals je wil)...

In de enquête en het jaaroverzicht 2016 kwam deze naam tot vervelens toe voor. Ik heb het over Martine Prenen. Vanaf morgen, zaterdag 7 januari 2017, begint ze namelijk haar eigen Youtube-kanaal met tips en tricks over een gezonde levensstijl. 




Bovenstaand filmpje is een introductiefilmpje. Hierin vertelt ze wat ze van plan is en dit met een vleugje humor. Ik heb toch enkele keren moeten grinniken. :-)

Kortom, vanaf zaterdag 7 januari, elke zaterdag op Youtube: Mar10 minuutjes


Lees ook de recensies van haar boeken: Live, love & laugh, Me-time en Be-time.